Met een splinternieuwe hakama op de mat in Markelo... wat een verschil. Leuk om niet meer als beginner bejegend te worden - tegelijkertijd wordt ook meer van je verwacht. Als je zonder hakama op een stage als deze komt, valt het op wanneer je iets goed doet. Als je er met hakama staat, valt het op wanneer je iets fout doet. Maar juist van je fouten leer je. De zomerschool was dan ook erg leerzaam. En ik ben dan maar een dagje geweest, de laatste zaterdag. Volgend jaar een ACN-delegatie die een hele week gaat? Ik ben voor! Wie gaat er mee?
"'t Is net of ze aan het dansen zijn", is zo'n veelgehoorde opmerking van toeschouwers die voor het eerst een Aikido-demonstratie zien. En geef ze eens ongelijk: de sierlijke bewegingen, de lichaamscontrole, de dynamiek... ondanks alle overduidelijke verschillen kun je best verwantschap zien met modern ballet.
Wat dat betreft is het onderstaande filmpje interessant. Het is een trailer van een dansvoorstelling die later dit jaar in het Poolse Warschau in première gaat. Deze voorstelling van het DŌ-TEATR, is geïnspireerd op Aikido-technieken (en trouwens ook op Butoh, een theatrale Japanse dansstijl). Een feest van herkenning voor de Aikidoka dus, maar bovenal een lust voor het oog voor iedereen.
Als mensen het hebben over de 'toepasbaarheid' van Aikido, gaat het meestal over de bruikbaarheid van technieken wanneer je ruzie krijgt in het café. Maar in feite is de toepasbaarheid veel groter... Ik vond een interessant artikel over een Nieuw-Zeelandse hoogleraar Grafische Vormgeving, die de Aikido-filosofie toepast in zijn vakgebied. Lijnen en hoeken, daar gaat het toch in zowel de krijgs- als de grafische kunst om, nietwaar? En het is een stuk beschaafder dan knokken in de kroeg.